Bianca (bijna 13) is een meisje met een “gebruiksaanwijzing”, zegt haar moeder, wiens aandacht (en liefde, zo voelt Bianca’s dat aan) vooral uitgaat naar haar broertje Alan (9) en zijn hartaandoening. Bianca is onhandelbaar, zegt haar vader, die het gezin verliet voor een nieuw leven met ‘zijn Cruz’. En nu willen papa en Cruz Bianca liever niet meer elk weekend bij hen. Bianca weet: er is geen plaats voor haar. Maar dan noemt Billie King, Bianca’s favoriete actrice, die op deze bloedhete zomerdag zomaar ineens nonchalant in hun woonkamer zit, Bianca ‘merkwaardig’. Merkwaardig, als in, de moeite waard. Terwijl Bianca probeert haar eigen identiteit te bepalen, roepen haar gedachten luid en chaotisch, terwijl ze aan de buitenkant haar mond houdt, waarschijnlijk verlegen lijkt. De zinderende dag loopt als een roller coaster, gespannen als een vulkaan die op het punt staat te ontploffen, terwijl Bianca vecht voor Billie’s aandacht, de actrice bewonderend en idealiserend. Langzaam wordt Billie echter een persoon van vlees en bloed, met gebreken, net als Bianca, haar moeder, haar broer, haar vader en ‘zijn Cruz’. Misschien moet Bianca toch maar sorry zeggen omdat ze zichzelf uit alle familiefoto’s heeft geknipt.